Zonnig Picciorana

Beste vrienden en volgers,

Vandaag zijn we aangekomen in Picciorana, een localita vlakbij Lucca.
De reis erheen was zeer avontuurlijk doch aangenaam. Zie onderstaande.

zondag 30 augustus Op weg naar Muenchen

Het doel van vandaag is tweeledig: op zijn zondags uitslapen, en niet te gek laat aankomen in Muenchen, waar we zullen overnachten bij onze vrienden Chris en Monique.

Het is altijd een beetje zonde om de dikbillen in ‘onze’ weide in de steek te laten, maar wie weet zijn er elders ook nog rustieke koeien.

Beide gestelde doelen lukken boven wonder. We vertrekken pas tegen 1/2 10. Het is onderweg biggenweer; in de herfst rijzen de Baustellen als paddestoelen uit het asfalt. En vervolgens staat het lekker vast op de rondweg bij Muenchen. Maar zeven 's avonds uur is geen slechte score.

De ontvangst in het vriendelijke dorpje bij Muenchen is allerhartelijkst met verse uiensoep, Jahrhundertbier en lekkere pasta met venkel. Het is een beetje als thuiskomen. Morgen gaan we op pad met Monique, Chris moet naar kantoor.


maandag 1 september de zoutmijnen bij Berchtesgaden.

Monique heeft een leuk uitstapje bedacht voor vandaag: ze gaat met ons naar de zoutmijnen bij Berchtesgaden. Het is toch prutweer en binnen zit je lekker droog. Onderweg in de auto is er genoeg tijd om lekker bij te kletsen.

De moderne tijd heeft niet stilgestaan. Je kan op internet alvast kaartjes bestellen voor een geschikt tijdstip voor je bezoek. Met de barcode op het zelf geprinte A4-tje kan je de tourniketten passeren, en hoef je niet in de rij te staan bij de kassa. Het is erg druk want de schoolvakantie is hier nog niet voorbij, en het regent. Om het allemaal heel echt te maken, krijgt iedereen een fraai overall uitgereikt. Het is binnen in de berg niet erg warm.

De reis begint gezellig met een treinreisje door een nauwe tunnel, diep de berg in. Je zit schrijlings op een bankje op een smal wagonnetje zonder dak. Aangekomen in een grote halachtige grot, begint de gids te koeterwalen in het Beiers. Gelukkig zijn er ook teksttelefoons in het Nederlands.

De volgende attractie dient zich al aan: we mogen allemaal met de glijbaan nog een leveltje naar beneden. Je moet -weer schrijlings- met je billen op twee gladde houten rails gaan zitten en goed vasthouden aan de dierbaren die voor en achter je zitten. En, roetsch naar beneden ... Lachen!! Ook voor Erwachsenen. Zo deden de mijnwerkers het vroeger ook, schijnt.

Gaandeweg wordt duidelijk hoe het steenzout hier gekomen is: het is de bodem van een drooggevallen zee, die later is geincorporeerd in het rijzende gebergte. En ook hoe het weg komt: er wordt een holte gebeiteld, waar water in wordt gepompt. Als er flink wat zout is opgelost, wordt het water weer naar buiten gepompt. Men laat het water verdampen, en zodra het zout is geronnen, is het gewonnen. Als de holte erg groot wordt (na zo'n dertig jaar), dan begin je gewoon opnieuw. De aankomsthal was blijkbaar zo'n holte.

Er zijn legio plekken waar het steenzout gewoon in de wanden zit. Je mag likken, maar je zult niet de eerste zijn die op die plek likt (hahaha in het Beiers). Het zout is vaak ook prachtig gekleurd door de sedimenten die erin zitten. Het is ook wat doorzichtig, dus je kan er mooie lampen van maken. Verkrijgbaar in de shop.

Na nog een heerlijke glijbaan komen we aan een ondergronds meer. Toevallig ligt er een pont klaar met genoeg zitplaatsen voor iedereen om ons naar de overkant te brengen. Met lichteffecten en stemmige muziek. Heerlijke kitsch.

Na bezichtiging van een enorme messing pomp uit de negentiende eeuw, en een grote kaapstander (er moesten ook spullen en mensen via de glijbaan naar boven), komen we bij een lift die ons weer afzet bij het treintje. Na ruim een uur zien we het daglicht weer.

Blijft over het inleveren van de overalls (met schroeiplekken op het zitvlak), en het kopen van de onderweg stiekum gemaakte foto's. In het Treintje & Gillend op de glijbaan. Maar een erg leuk uitje.

Aan de andere kant van de berg ligt Salzburg. Weten we ook meteen hoe ze aan die naam komen. En O ja, ze vinden hier dat Mozart een Duitser was. Want Salzburg lag toen niet in Oostenrijk. Dat Duitsland nog niet bestond, vergeten ze maar even.

dinsdag 2 september Over de Alpen.

Dit stukje gaat niet over de Alpen, maar wil slechts melden dat wij over de Alpen reizen teneinde te arriveren in Italie. En er is eigenlijk niets bijzonders over te melden, want we nemen de Brenner Autobahn zoals miljoenen voor ons, en miljoenen na ons. Er zijn ontelbaar veel andere routes en vervoermiddelen door de Alpen, tot aan olifanten toe, maar dit is het meest praktisch. Wel even Eur 8,50 aftikken voor een Oostenrijk-vignet. En Eur 8,50 voor de Brenner. En Eur 23,00 voor de Autostrada. Maar dan zit je wel helemaal in Modena. Vandaar stijgen we de Appenijnen in richting Lucca. Een erg mooie rit .

Maar we zullen Lucca niet halen vandaag over die slingerweggetjes. Geeft niets. Geen haast. Hotel Valle Verde blijkt een fijne pleisterplaats. Goeie pasta, goede secondi en een smeltend lekkere semifreddo toe. En zachte bedjes. Helemaal goed.