Zaterdag Seiser Alm

We gaan met de kabelbaan 1000 meter omhoog, de Seiser Alm op. Dat magische moment, als je gondel opeens door een reusachtige onzichtbare hand wordt opgepakt en je woefff!!... omhoog zwiept. Dat gevoel is onbetaalbaar.

Als je hoog boven de bomen als in een luchtballon zweeft, en je hoort zacht geklingel. Is het iemands telefoon in de gondel? Nee, het zijn de koeien ver onder je. Met bellen om de nek. Moet jij eens een bord sla eten met een bel om je nek. Zou dat Lukken?

Het uitzicht wordt met de seconde wijdser. Er verschijnen steeds meer gesuikerde taarten aan de horizon. Is het eeuwige sneeuw of is de winter vroeg? Het is in ieder geval een prachtig gezicht.

De Seis-Seiser Alm Umlaufbahn AG rekent voor deze luchtreis slechts een luttel bedrag. Alleen als je een hond bent heb je pech, je moet gemuilkorfd de gondel in.

Het uitzicht op de Alm is oogbolverstuikend mooi. Je blijft fotograferen, als een roedel Japanners die in de Keukenhof wordt losgelaten. En ongemerkt stappen we toch weer aardig wat kilometertjes weg. En daar gaat het om vandaag.

In Haus Schgaguler is de tijd prettig blijven stilstaan ergens in de jaren vijftig. Maar dat betekent ook geen internet, laat staan wifi. Gelukkig is er in de ski-winkel op de Alm ook wifi. Herzlichen Dank!