Villa Reale di Marlia en Villa Grabau

Behalve het boekje 'Wandelen in Toscane' hebben we ook de 'Tuinengids Toscane' in onze bagage. Wandelen kan je ook in een tuin, en - zeker hier in Italie - zijn tuinen altijd de moeite waard.

In de buurt van Lucca bevinden zich vele luxe optrekjes die door rijke kooplui werden gebruikt om de zomers aangenaam door te komen. En een mooie tuin was een leuke binnenkomer om je bezoek te imponeren. Zoiets als de Vechtstreek, maar dan Italiaans.

De eigenaren van heden, veelal nazaten van vroegere generaties, worstelen met het onderhoud van hun rijke bezit, en laten de bezoeker meegenieten, tegen betaling uiteraard. Een prachtige sybiose dunkt mij.

De tuinen van de Villa Reale di Marlia beslaan een flink aantal hectaren. Een deel is ingericht in de Engelse landschapsstijl. Dat betekent dwalen door een glooiend grasland met hier en daar precies op de goeie plaats een bosje of een interessante volgroeide denneboom of een grote vijver. Een en ander werkt erg positief in op het algemene welbehagen.

Ook is er de allomtegenwoordige Grotto met kunstmatige druipsteenformaties en zeer verweerde faunen. Het is er lekker koel, na de hete gazonwandeling midden op de dag.

Weer buiten wandelen we door de aangrenzende Spaanse tuin met fontijnen, watergoten en ernorme kikkers. We komen eigenlijk niemand tegen, behalve de spreekwoordelijke gekke hond en de verdwaalde engelsman.

 

Verder zwervend vinden we nog een formele tuin met honderden citroenboompjes in enorme potten, en een barokke vijver met spuitende figuren. Daarachter een theater van buxusplanten (hee, hebben we dat eerder gezien?) met terracotto toneelfiguren.

Uiteindelijk duiken we weer op in de 21e eeuw, en hijsen ons in de dieselkoets op weg naar de volgende tuin: Villa Grabau. Die is vlakbij.

Deze tuin is wat handzamer qua afmeting, maar even interessant. De vegetatie bestaat uit meer dan driehonderd verschillende soorten planten en bomen. Maar ook weer een stukje engels bos, een watertuin en een buxus-theater.

De villa zelf stamt uit 16e eeuw, maar is in de negentiende eeuw gemoderniseerd door meneer Grabau (uit Duitsland). De benedenverdieping is te bezichtigen, en is ingericht met elegant en comfortabel meubilair. Pronkstuk is een 18e eeuws biljart, ter grootte van een, nou ja, een enorm biljart. De plafonds zijn beschilderd met fresco's in de groteske stijl, en de muren van de ontvangsthal zijn bedekt met arcadische landschappen.



In de orangerie zijn voorbereidingen aan de gang voor een bruilofstmaal met honderd gasten vanavond. Typisch nog een gevalletje van symbiose. Alle tuinen hebben een electrisch hek. Als je je bezoek af wil ronden, druk je op het knopje, en ergens doet iemand het hek voor je open.

Al met al was het weer een welbestede dag. Ons avondmaal zal bestaan uit ravioli gevuld met pompoen, met een botersausje en verse salie. Gevolgd door een stukje gebraden vitello en sla met cuore di buffalo (de bekende italiaanse groene slatomaat).

Onder: Villa di Oliva. Vanuit de poort. Twee tuinen per dag is genoeg.