Lucca

woensdag 3 september - Picciorana

Gisteravond hadden we een mooie tocht afgebroken wegens invallende vermoeidheid. Vandaag pakken we de draad danig verkwikt en gelaafd weer op. De hier en daar neervallende droppels nattigheid mogen de pret niet drukken. Het charmante slingerweggetje (de SS12 richting Lucca) brengt ons in Piteglio, waar blijkens een klein bordje de 'Ponte di Castruccio, dette il Campanilo Sec. XIV' te bezichtigen valt. Een antieke brug uit de veertiende eeuw. Het pad naar beneden is goed doch antiek geplaveid, en op gezette punten bezet met oude kapelletjes. En overal leuke bosjes wilde cyclamen. Beneden bij het water is de brug: een elegant stenen geval, waar je met een beetje fantasie de middeleeuwse geklede voetgangers overheen kan zien gaan, elk met een last hout, of een bos groente, wellicht een ezeltje meevoerend, beladen met zakken wijn (oude wijn in nieuwe zakken, of nieuwe wijn in ouwe zakken).

We hebben echter met het heden te doen: er is een agriturismo met een paar camere, en gezellige banken onder een partytent, waar je afgelopen zaterdag nog een hapje kon eten bij 'musica viva Jazz'. Helaas gemist...

De tocht terug omhoog legt genadeloos bloot waar de vetrolletjes erbij zijn gekomen het afgelopen jaar. Gelukkig hebben we de remedie bij ons: het boek 'wandelen in Toscane'.

Verderop in Borgo a Mozzano vind je natuurlijk een veel grotere soortgelijke brug: de Ponte del Maddelene, uit dezelfde tijd. Maar onze vetrolletjes zijn al geslonken.

Naar verluidt is dit 'Il ponte del diablo'. De bouwer kreeg de brug niet op tijd af, en riep de hulp in van de duivel. Deze wou de brug wel in een nacht afmaken, op voorwaarde dat de eerste ziel die over de brug ging, hem toekwam. De bouwer ging accoord, maar biechtte het verhaal ook op bij de priester. Deze liet hem als eerste een varken over de prachtige nieuwe brug drijven. De duivel slaakte een enge kreet en heeft zich tot op heden niet meer vertoond op dezen plek.

Mooi verhaal. De brug is deel van een in de middeleeuwen drukke route die de pelgrims (Romegangers) ten dienst stond, plus natuurlijk het nodige handelsverkeer.

We tikken een adres in Picciorana in in de routeplanner. Hier verhuurt men volgens internet rustieke appartementen tegen schappelijke prijs. Klopt helemaal. Picciorana ligt een paar kilometer uit het centrum van Lucca.

We gaan nog even de stad in om de mensen de gelegenheid te geven lakens en handdoeken te verzorgen. Kunnen wij mooi de bolwerken van Lucca bewandelen, en boodschappen doen in de Esselunga.

Nu zitten we op ons terrasje in de nazomerzon, de bergen binnen handbereik, en ook natuurlijk een glas koude prosecco. De vogeltjes kwetteren in de tuin, en de pasta pruttelt op de stoof.