Bagni di Lucca was vroeger een gewild kuuroord voor de rijken der aarde.
Maar dat was diep voorin de negentiende eeuw. Er is in ieder geval wel een
casino, het eerste in Europa schijnt het. De rest is vooral vergane glorie. Villa
Fiori is een kast uit de grote periode, maar staat weg te rotten in een zielig
parkje.
.jpg)
We maken een ritje door de Mediavalle, zoals het hier heet. In Bagnicaldi heeft
de grote Heinrich Heine nog gelogeerd in 1828. Het is maar dat u het weet. Van
Bagnicaldi gaan we via Granaiola, Monti di Villa naar Riolo, en weer terug naar
Bagni. het zijn zogezegd dunne weggetjes met grote percentages. Gelukkig zijn
er geen tegenliggers, anders heb je meteen een aardige puzzel. De vergezichten evenwel
zijn super.
.jpg)
Er zijn twee Mansi’s, een zomer- en een stadsversie. Een Villa en een
Palazzo. We nemen nu maar eens de stadsversie in hartje Lucca. Dit is de
formele residentie van het Mansi geslacht met het nodige patsboem-hatchikidee
gedoe. En weinig tot geen tuin. De ontvangsthal is van grote grandeur. En de
Muziekhal is een architectonisch wonder met een open dak tot in de hemel.
Allemaal trompe d’euil, blijkt bij nadere beschouwing. Er zijn ook nog vier
antechambres voor de muziekhal, ruim voorzien van Vlaamse tapijten.
.jpg)
Een deel van het palazzo is begin 1800 opgeknapt in de toendertijd hippe neoclassisistische
stijl. Een beetje empire-achtig maar wat drukker. Leuk, hadden we nog nooit
gezien. De schilderijen in de pinacotheek vervangen een eerdere, beroemdere lichting,
die vanwege speelschulden in Londen werden geveild. Maar er is toch wel wat
Veronese en Tintoretto te scoren. De doeken hangen zoals destijds gebruikelijk
in slagorde tot aan het plafond. Ook nog nooit gezien. Al met al een bijzondere
ervaring rijker storten wij ons weer in de het zwoele toeristisch gewoel. En nemen we
op het Piazza del Salvatore een Grande Gelato Italiana. Limone, Fragola, Peche, Melona. Allemaal hemels van smaak.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten