Hechingen en Maultaschen

Gisteren namen we hartelijk afscheid van Frau Schgaguler. Dat was wederom een adresje om te onthouden. De Pfandflasche gaan naar terug naar de Spar, en dan zijn we toe aan de op een na laatste etappe. We nemen de toeristische route door de Alpen, met het doel om ergens aan het eind van de middag aan te komen bij Burg Hohenzollern. Dit slot ligt in Baden-Wurthenberg, de buurstaat van Bayern.

Onderweg komen we bordjes met bekende namen tegen: Schwetzingen en Ochsenhausen. Daar liggen respektievelijk een slot met spectakulaire baroktuinen en een enorm barok klooster. Als we door Ochsenhausen rijden, krijgen we het klooster vol in zicht. Prachtige herinneringen van een vorige tuinenreis komen weer bovenborrelen.

Burg Hohenzollern is de thuisbasis van het huis Hohenzollern, leverancier van Pruisische koningen en Duitse keizers. Het ligt prachtig bovenop een hoge heuvel nabij de stad Hechingen. Deze Burg hebbben we om de een of andere reden gemist indertijd.


Hechingen is een aardig zuid-Duits stadje, dat dit jaar zevenhonderdvijftig jaar bestaat. In het centrum vinden we Hotel Klaiber, een zeer vriendelijk etablissement. Men serveert 'hausgemachte Maultaschen, total lecker!...'. Het blijken vrij grote deegpakketjes te zijn, gevuld met een hartige vulling. En inderdaad, erg lekker. Met een vaas Hefe-weizen ernaast.

Daarna nog even de parkeerschijf in de auto op acht uur zetten, dan mogen we 'm morgen tot tien uur op het pleintje voor het hotel laten staan. En dan onder die zalige dikke donzen dekbedden.

De volgende morgen na een 'deftiges Frühstück' met de plaatselijke kranten. op naar Burg Hohenzollern.

Het huidige slot is gebouwd in 1850 op de ruines van twee vroegere kastelen. Het is het toenmalige romantische idee van een ridderslot. Maar erg indrukwekkend. Er zijn twee kapellen, een protestantse en een katholieke, want er waren twee takken Hohenzollern, en die waren van verschillende gezindte. Maar ze bouwden het slot samen. 

Er is een rondleiding voor binnen en die wordt verzorgd door een dikkige gids, die evenwel zijn publiek weet te bespelen, en zijn zaakjes nauwkeurig weet. De quiz van vandaag is: hoe lang is de feestzaal met bedriegelijk ruimte-effect? Ik zit er het dichtst bij met mijn timmermansoog: 28 meter. De waarheid is 25 meter. Maar er zijn ook mensen die meer dan veertig schatten. Het interieur is verder rijk neo-gothisch, dezelfde stijl als binnenin Schloss Neuschwanstein, wat dan ook uit dezelfde tijd stamt. Prachtig uitzicht uit welk raam je ook kijkt.

De beroemdste Hohenzollern kennen wij natuurlijk allemaal: Friedrich II van Preussen. Wellicht niet geheel toevallig horen wij in de feestzaal zachte elegante fluitmuziek. Ook is de uniformjas te zien die Friedrich droeg tijdens een veldslag. Er zit een kogelgaatje op de borst. Gelukkig had de vorst precies daar zijn geliefde snuifdoos opgeborgen, en bleef hij ongedeerd. Der alte Fritz, dat was me er eentje. Koning, kunstkenner, musicus, diplomaat, veldheer.

We wandelen de poort uit en dalen de berg af richtig het parkeerterrein door een aangenaam herfstachtig bos. We passeren legio puffende wandelaars naar boven, die het pendelbusje naar boven hebben versmaad. Ja, Burg Hohenzollern was een mooie afsluiting van een mooie reis.

De thuisreis duurt wat langer dan we gehoopt hadden. Het gebruikelijke tijdverlies bij de Baustellen hebben we natuurlijk ingecalculeerd, maar ook staan we een tijd helemaal stil achter een ongeluk. Toch draaien we om negen uur 's avonds onze straat in. Geen slechte score.

Nou, bedankt allemaal voor het lezen, en ik hoop tot de volgende keer. Arrivederce, salve en tchüss.