Maar dit is een adresje om te onthouden. Het ligt mooi, en je kan alle kanten op in de Veneto. Met de trein zit je zo in hartje Venetie. Het heeft een zwembad en een restaurant. En ..., ze zijn aardig tegen hun gasten.
Nog even een ontbijt met cappucino, vers fruit en appeltaart. En met spijt in het hart draaien we de neus van de auto richting de Dolomieten.
Als je haast hebt, zit je in een paar uur in Bolzano. Maar het is veel leuker om langs dunne weggetjes te toeren en af en toe te stoppen om het berglandschap in je op te nemen. Dit alles onder het genot van een lekker muziekje. We hebben genoeg aan boord om naar de maan te tuffen en terug.
Tegen vier uur bereiken we Seis am Schlern in Süd Tirol. We zijn hier niet voor het eerst. We willen we nog een keer met de kabelbaan omhoog de Seiser Alm op, om daar te wandelen.
We vinden een leuk appartementje voor drie dagen bij Frau Schgaguler. Ze lijkt een beetje strak en streng, maar ontdooit enorm als we een praatje maken over groente verbouwen, en de Holländische Gäste die hier in de zomer al zwanzig jaar komen, en waarvan de oma dit jaar overleden is. En de beschrijving van het Tourist Info klopt genau: auf 1000 Meter in ruhiger Lage mit schönem Blick zum Schlern.
Momenteel zitten we aan een glaasje Südtiroler Weissburgunder uit een Pfandflasche. En het allerlaatste 'deftige' peperworstje uit München.
Alvast een plaatje van de Seiser Alm (van een vorige keer):
Geen opmerkingen:
Een reactie posten