Villa Torrigani en Villa Garzoni

Beste vrienden en volgers, lieve neven en nichten,

De oprijlaan van Villa Torrigani is imposant. Lang, en omzoomd met grote cipressen, we zijn tenslotte in Toscane. Als bezoeker mogen we de laan in rijden met de koets, maar vanwege de voorpret gaan we lekker te voet. Borgo Parigi bestaat uit een paar huizen die blijkbaar voorheen bij de Villa behoorden. Hier zetten de Italianen hun carrossen neer. Maar het is nu aangenaam rustig.

De villa is een statig renaissance geval, in de barok tijd voorzien van een voorzetgevel met tientallen beelden. We kopen onze kaartjes bij een aardige Italiaanse juf, die ons meteen telefonisch aanmeldt voor de rondleiding over drie kwartier. We antichambreren in de voortuin, waar we de gevel goed kunnen bestuderen. De rondleiding wordt verzorgd door een vriendelijk giechelende mevrouw, die snel door heeft dat een mengeling van fifty-fifty Engels en Italiaans het gezelschap het meeste recht doet. De ontvangsthal is voornaam en gezellig tegelijk. Het plafond is voorzien van oude fresco's die de tand des tijds moeiteloos hebben doorstaan. Fris, fruitig en luchtig met prachtige kleuren. Tjonge, alle kamers hebben dezelfde kwaliteit fresco's. Wat een weelde. Alle meubilair is er ook nog, van stijve renaissance stoelen tot en met comfortabel negentiende eeuws. En alles ertussen. En in de muziekkamer een mobiel pianoforte, alsmede een reisorgel en een clavecimbel, gelijk een altaar voor Couperin. Veel te snel is de rondleiding klaar en staan we weer buiten. De tuin is weer een aangename variatie op het bekende thema, met een engelse landschap, een grotto, waterfeatures en citroenboompjes. Balsem voor de ziel.

De lunch bestaat uit focaccia (een soort pizzabrood) belegd met fris-zoete pomodorini. Zalig in de schaduw van de cipressen van de oprijlaan te nuttigen. Het bijbehorende bronwater is nog net koud.

Aldus gelaafd storten wij ons op de gardini van Villa Garzoni. Het is hier een stuk drukker, dat kan te maken hebben met het nabijgelegen Parco di Pinocchio, en het feit dat het zondag is. De tuin zelf wordt wel beschreven als een theater op zich. En daar hoort natuurlijk veel publiek bij. Ons komt een Engels tv-programma in gedachte, genaamd 'Cope with a Slope'. Nou dat is hier uitstekend gelukt. Als bonus is er nog een leuke vlindertuin, maar Sauna ware een betere benaming.

Vroeger beloofde vader altijd aapjes mee te nemen van zijn reizen. Die bleven altijd in quarantaine op de luchthaven. Nu zitten ze hier in de tuin op de ballustraden. Mooi toch?

Genoeg tuinen gezien? Voor ons nooit ... Alleen al in Italie zijn er duizenden...