Van Palazzo Pfanner tot Villa Bernardini

Onze slaapkamer kijkt uit op een lonkend terras en dito uitzicht. Ten behoeve van een ongestoorde nachtrust is de hele gevel echter voorzien van een luxe electrisch rolluik. Zodoende komen we er pas tegen half tien achter dat het al half tien is. Na een ongehaast ontbijt op het besproken lonkende terras trekken we fris de stad in.

De dame die de huisjes verhuurt legt ons nog even uit waar de auto gratis kan staan, niet te ver van de binnenstad. Typisch Italiaans. En, mille grazie.

De uitgestrekte bolwerken van Lucca dienen als park, fietsparadijs, ontmoetingsplaats, en oefenterrein voor het muziekkorps. Verder zijn ze uiterst fotogeniek, dus kunnen de toeristen er ook wat mee. Voor de hondenuitlaters hangen er hier en daar dispensers met zwarte plastic zakjes voor je weet wel.

Via een sluippoortje, dat tijdens een eventuele belegering natuurlijk dicht is, steken wij meteen door naar Palazzo Pfanner, net binnen de muren. Er is een heerlijke tuin, met weelderige marmeren beelden (de Seizoenen en Olympische Goden), rozen en citroenboompjes. Die staan ' s winters in de orangerie.

Pfanner was een Oostenrijker die alhier een deel van het pallazzo alsmede de tuin afhuurde. De tuin werd een biertuin, en de kelders van het palazzo werden ingericht als brouwerij. Deze tuin werd een geliefde ontmoetingsplaats van de Luccacianen. De zaken gingen zo goed, dat Pfanner het palazzo kon kopen. Sindsdien draagt het zijn naam. We schrijven ongeveer 1850. De zoon (Pietro) werd burgemeester en was een beroemd en kundig arts. In het museum in het palazzo komen we zodoende nog een beroemde stadsgenoot tegen: Boerhaave. De biertuin sloot in 1929. Jammer, gemist.

Dan gaan we lekker wandelen door Lucca. We waren hier al eerder, maar waren vergeten hoe mooi het is. Gymnasiasten als we zijn, bevalt ons natuurijk vooral het oude romeinse circus. Alleen het ellipsvormige grondplan is over. Het is nu een gezellig plein met veel terrasjes.

Het oude forum is nu ongeveer Piazza San Michele, met een mooie romaanse kerk. De bestrating wordt gerestaureerd, en er zijn opgravingen om meer te weten te komen over de romeinse tijd. Op de plaats van de tempel van Augustus staan nu renaissance paleizen. Op piazza Napoleon doet het fiets verhuurbedrijf het aloude paardenkoetserhuur concurrentie aan,

Het weer klaart op, de enkele losse droppels die vielen, zette niet door en het wordt een mooie dag. Genietend van een stukje pizza op een bankje vinden we in een boekje over Toscaanse tuinen nog de de Villa Bernardini, even buiten de stad.

Het daadwerkelijk ter plaatse komen kost even wat zoeken en navragen. Het is officieel open, maar toch ook weer niet helemaal. Na aanbellen aan de poort is de ontvangst echter allervriendelijkst. Er is een bruiloftsfeest in de maak, maar we mogen natuurlijk de tuinen zien.

Er is een mooie voortuin, waar een electronisch schaap het gazon aan het maaien is. De achtertuin is een teatro gemaakt van buxus hagen. In de zomer worden er concerten gegeven voor vierhonderd man. Helaas gemist. Zou u denken ...? Gelukkig bevatten de buxussen luidsprekers die lekkere barokke muziek spelen.

Voor de keuken halen we nog tonno (tonijn), en carciofini (ingemaakte artisjokken) voor in de pasta. Vooraf is er honingzoete meloen met Italiaanse ham.

Voor het strelen van het gehoor hebben we een Bose Soundlink Mini box van thuis meegenomen, die infrarood het muzieksignaal van ons laptopje oppikt. Naar keuze Italiaanse barok of lekkere funk. Zonder buxus.